|
Ik sta op een randje van de rots..... steentjes
schuiven onder mijn schoenen vandaan. Brr wat is dit hoog en wat moeten we
nog ver... In de verte zie ik 2 stipjes... 2 minuten later volgt Jacqueline.
Ze ziet de schrik in mijn ogen. Even later staan we beiden op vaste grond,
gezekerd bij te komen. Wat kan thee dan lekker smaken.
Het is ondertussen al flink donker geworden. Onderweg worden onze ogen
verblind door het felle oranje zonlicht op de topjes van de bergen. De
eerste wandeling met een veel te zware rugzak is weer even wennen.
De volgende dag begint met vroeg opstaan en het eten van een goed vullend
ontbijt. (Roggebrood...) Met de rugzakken op onze rug vertrekken we naar
het beginpunt van onze geplande route. We lopen ons al snel warm. Bij de
berg aangekomen worden we allebei een beetje stil. Kijkend naar boven
begint mijn hoofd te draaien, wat een hoogte....We legen de rugzakken en
verdelen de spullen. We hebben het idee steeds schever te staan door al die
setjes en andere ijzerwaren. Het touw zit vast en de gezekerde klimtocht
kan beginnen... Rob bijt de spits af en klimt voor. Al snel komen we er
achter dat ons touw veel te lang is. Na 40 meter zijn we voor elkaar niet
meer verstaanbaar en het touw voelt van bovenaf aan als lood. Uiteraard
kunnen we elkaar ook niet meer waarschuwen voor steenval! Ook al zitten die
helmpjes niet voor niets op ons hoofd, toch is het lekker om tijdig weg te
kunnen "duiken".
We voelen ons heel klein op de waanzinnig grote wand. De mooie plantjes en
hagedisjes laten zien dat we hier niet de enige op deze bijzondere berg
zijn. Kijkend naar beneden beginnen onze tenen te trillen op de kleine
groefjes in de structuur van de berg. Als we bij elkaar komen hebben we
even de tijd om elkaar moed in te spreken en samen te kunnen genieten van
het uitzicht. Als we bijna halverwege de route hangen merken we dat we
bijna geen grip meer hebben door onze veel te koude vingers. Stoppen:we
dalen af! De sneeuwvlokjes volgen ons pad naar beneden. Eindelijk voelen we
na flink wat uurtjes het voordeel van ons lange touw tijdens het abseilen..
En dit was pas onze eerste tocht!
Al zijn we tot halverwege de route gekomen, toch voelen we dit als een
overwinning. We laten ons bij de hut verwennen door een zeer vullende
"keizersmarre". Deze pannekoekjes met appelmoes voelt op dat
moment als een traktatie.
2de poging...
De volgende dag beginnen we opnieuw aan ons avontuur. De wandeltocht gaat
naar dezelfde klimroute als de vorige dag, we gaan de uitdaging weer aan.
Deze keer verloopt de klim gemakkelijker. Wanneer we over de helft van de
route zijn begint de vermoeidheid een rol te spelen. De warme stralen van
de zon vergezelt ons in onze trip. De spanning neemt toe. De waanzinnige berg
laat zich van zijn originele kant zien. Onder onze voeten neemt de diepte
met grote maten toe. Kleine stipjes die zich langzaam voortbewegen moeten
bergwandelaars voorstellen. De wand boven ons wordt glad en onbeklimbaar.
We moeten uitwijken naar links en de traverse kan beginnen. Rob klimt voor
en moet vertrouwen op de ruwe ribbeltjes van de berg. We beginnen steeds
meer respect te krijgen voor de berg. We spreken elkaar nog even toe en Rob
gaat de hoek om en is uit het zicht. Hij krijgt de schrik van zijn leven en
staat te trillen op zijn tenen.
Rob
Een leeg gat onder je voeten, twee bergen die bij elkaar komen met
anderhalve meter ertussen. Al snel kom ik erachter dat ik alle twee de
wanden moet gebruiken om door te kunnen. Wijdbeens en met zeer weinig grip
schuifel ik opzij. Ik glij weg met mijn linkervoet. Ik raak uit balans.
Stukjes steen vallen naar beneden. Gelukkig heb ik genoeg grip met mijn
linkerhand. Ik blijf muisstil.... Dit moment lijkt minuten te duren voor ik
de steentjes tegen de rotsen hoor vallen. Het lijkt kilometers diep.
Uiteindelijk waren het maar seconden. Ik durf niet meer naar beneden te
kijken, toch moet ik een nieuw plekje voor mijn voeten vinden...Voetje voor
voetje op zoek naar plekjes waar ik me weer opnieuw kan zekeren zodat ik
even uit kan rusten. Dit is helaas niet zo vaak mogelijk. Aan het einde van
deze passage zie ik 'vaste' grond. Om daar te komen moet ik me laten vallen
met mijn handen naar voren, en mijn voeten laten staan. Ruim een meter val
ik naar voren en het zweet staat op mijn voorhoofd. De leegte onder me
begint opnieuw te draaien, maar ik moet door. Een flinke sprong richting
mijn handen, mezelf optrekken en ik voel me gered. Snel maak ik me vast
zodat Jacky na kan klimmen." "STAND, KOM NAAR NA"...
Jacky
De woorden zijn haast niet meer te verstaan, na wat heen en weer
geschreeuw, maak ik me los van de muur, en ook mijn hart kan een sneller
tempo aannemen. Gelukkig kan Rob me goede aanwijzingen geven. Toch springen
de tranen in mijn ogen van de angst. Als ik na de passage mezelf naar voren
moet laten vallen ben ik een flinke preek aan mezelf verder. Ik ben blij
als ik Rob zijn armen om me heen krijg. Veilig! Als we samen op het
platform zijn, hebben we eindelijk tijd om te kunnen genieten van de omgeving.
Een waanzinnige diepte en vergezichten krijgen we te zien. Eindelijk kunnen
we weer lachen en trots toosten we met een mini kopje thee. Wat kan een
warme slok goed doen na zo een spectaculaire trip...Na de thee en een reep
chocolade kunnen we er weer tegen aan. De rest van de tocht gaat iets
gemakkelijker. Als we boven aan de berg komen zien we dat de zon zachte
kleuren begint aan te nemen. Haast is nu echt geboden en snel pakken we
onze klimuitrusting in de rugzakken.
De bergschoenen gaan aan en we wandelen in vlot tempo naar de hut over het
wandelpad. Bij de hut aangekomen staat de 'huttewirt' al op ons te wachten
met een goede warme maaltijd met zeer veel bouwstoffen. We worden maar
verwend...
Snurken
In de bergen is het een gewoonte dat rond 22.00 uur iedereen naar bed gaat,
en er stilte is voor een goede nachtrust. Erg leuk als er in de 'lager'
iemand ligt te snurken... We slapen snel en in onze dromen doen we deze
geweldige tocht nog eens over. Een trip die we nooit meer zullen
vergeten...
Als we wakker zijn besluiten we een rustdag voor vandaag te nemen.
Aangezien dit onze eerste ervaring is met een rugzak voor een week, hadden
we de eerste dag al snel door dat we veel te veel spullen bij ons hadden.
Ieder een rugzak van 60 of 70 liter met daarin de dagrugzakjes. We
besluiten vandaag om een volle 60 liter rugzak terug naar de auto te
brengen. De hele inhoud van de tas gebruiken we eigenlijk niet of hebben we
dubbel meegenomen. We merken dat we hierdoor zeer snel leren, en de
volgende dagen moeten we maar met minder luxe doen. We gaan van start met
de trip van een kleine drie uur naar de auto om deze volle rugzak weg te
brengen. Stiekem fantaseren we allebei van een lekkere volle mok cappucino.
Bij de auto aangekomen staat de fluitketel al snel op de brander.
Gelukkig is het vandaag ook weer stralend weer. Bij de hut aangekomen laten
we ons op het terras vallen ieder met een goed boek. De rest van de dag
doen we niet zo veel meer. Aan het einde van de avond nemen we de volgende
dag met elkaar door. En we slapen er een nachtje over..
Spectaculaire landschappen
De dagrugzakken pakken we in en de flessen vullen we aan met water. Voor
vandaag staat een wandeling op het programma. De route is gisteren al door
ons uitgestipt. Een tocht door spectaculaire landschappen en langs andere
gebieden. We weten een beetje wat ons te wachten staat maar we moeten nog
maar afwachten wat er op ons pad komt. De hut waar we overnachten staat op
een centraal gebied. En is alleen voor voedsel en water voorraden te
bereiken met een auto. Verder is het niet toegankelijk voor toeristen met
een auto. Dagjes toeristen kunnen wel wandelend van het dichtsbijzijnde
dorp naar de hut. Zodra de middag weer voorbij is keert de rust terug.
Rondom de hut zijn de bergen die lopen in de vorm van een hoefijzer.
Daarvan staat de hut in het dal op zo een 2260 meter. Er zijn vele
klimroutes te vinden op de bergen rondom de hut. Verder zijn er een aantal
zadels die met de wandelschoen bereikbaar zijn. Met de wandelschoenen aan
de voeten gaat de tocht van start. Het begint makkelijk met vrij vlak
gebergte. Uiteindelijk verschijnen we voor een zware steile klim naar
boven. We kiezen een zeer rustig tempo zodat de trip vrij soepeltjes
verloopt. We zigzaggen omhoog naar een zadel. Als we daar aankomen, krijgen
we uitzicht naar andere gebieden. We zien in de verte groene stipjes en een
andere hut. De bomen zijn nog mooi van kleur, dit zal snel veranderen met
de herfst in aantocht.
Zon en lage mysterieuze wolken
In tegenstelling tot eerder deze week kijken wij nu vol bewondering naar
een klimmend stelletje. Eigenlijk lijken het net spinnetjes vanaf hier. Zag
het er bij ons ook zo uit. Toch is het heerlijk om naar boven te staren
veilig op de grond. Holland is zo plat als een dubbeltje. Er is een enkel heuveltje
te zien bij de Limburgers, maar daar houdt het wel bij op. Het komt er dus
op neer dat wij Nederlanders niet zo veel gewend zijn op dit
gebied.Oostenrijkers echter rennen de bergen door. Waar wij het liefst een
veiligheidstouw gebruiken. Hoe doen ze dat toch.....Aankomend bij een graat
zijn we die Oostenrijkers al weer snel vergeten. We zijn nu verplicht om
achter elkaar te lopen links van ons een leuke maar te steile ski helling.
In de verre verte ligt de hut waar we onze nachten doorbrengen. Ik durf
niet goed te kijken en staar recht vooruit. In mijn rechterooghoek is de
andere afgrond, deze lijkt nog even steiler. Mijn hart slaat licht op hol.
Mijn looppas gaat langzaam en mijn concentratie is optimaal. Nog 5 meter en
een nieuwe klim kan beginnen. Deze tocht lijkt goed te doen. Alle stenen en
het grind blijken echter flink los te liggen. Zo af en toe schuifelen we
weer een klein metertje naar beneden. Op de Oostenrijkse kaart staat dit
pad aangegeven als wandelpad. Deze zin zegt eigenlijk al genoeg.....
Als we de top bereikt hebben vallen we beiden stil... Een dik en vol
wolkendek in het dal. Er is geen boom meer te zien. De bergen lijken uit
het niets te komen en "hangen" zwevend rondom ons. Ze laten zich
van hun mooiste kant zien. Om ons heen is een strak blauwe lucht met een
lager liggende zon die al dit moois bijschijnt. Het is een mysterieus
gezicht. "Mooier kan de dag niet meer worden".
Klettersteig
Nog een dagje vol nieuwe ervaringen te gaan. Er zijn een aantal bergen waar
staalkabels geplaatst zijn aan de wand zelf. Je kunt hier jezelf zekeren
met carabiners, die verbonden zijn aan je klimgordel.
Eerst volgt de wandeltocht tot aan het beginpunt, even zekeren en Jacky
gaat van start. De eerste 5 stappen zijn al flink heftig, en ik heb het gelijk
warm. Als snel gaan we er al flink lol van hebben. Ieder kan zijn eigen
tempo aanhouden waardoor we het niet zo snel koud krijgen. We klauteren
tussen de gleuven van de bergen door en komen op toppen met prachtige
panorama beelden. We moeten moeite doen om ons evenwicht te bewaren, de
dieptes zijn gigantisch. Zo voor de eerste keer met het speciale
klettersteigsetje gaat het toch super snel. We voelen de spanning flink
opkomen als we merken dat er stukken staalkabel niet aanwezig zijn op de
route. Van rots tot rots lopen we voorzichtig maar trillend naar de
volgende aanwezige kabel. Deze route lijdt ons naar de top. Als het kruis
al duidelijk in zicht is besluiten we terug te keren. Genoeg spanning en
ervaringen voor ons. De laatste trip naar het topboek is
te heftig en steil voor ons. Verder missen we hier ook kabels als we de
route bestuderen. De tocht gaat terug over een andere route als de heenweg.
Deze kant van de berg is net zo spannend. Het laatste stuk gaat al een stuk
sneller dan het begin. Elk begin is tenslotte wennen... Trots en voldaan
komen aan bij de hut.
Het is voorbij ....Wanneer gaan we weer..??
|